असेचं काही ….
बालपण देगा देवा, मुंगी साखरेचा रवा, मुलं ही देवाघरची फुलं असं वाटतंय न ह्या चिमुकलीकडे पाहून ! गोड, गोंडस वाटतंय न ! काही क्षणांसाठी आपणच लहान झाल्यासारखं वाटतंय ! काय ही डोळ्यातली निरागसता, काहीतरी बनण्याचं स्वप्न... खूप बोलतात हे डोळे... मला वाटतं आपल्या बहुतेकांची शाळेत अशीच पोझ असावी.. कधी आपली नजर खिडकीतून बाहेर आकाशात विहरणाऱ्या पक्ष्याकडे असायची तर कधी तोच पक्षी कोणत्यातरी झाडाच्या कुठल्यातरी फांदीवर जाऊन बसेल ह्यावर तर कधी आपण आपल्याच विश्वात रमून बसलेले असायचो. तसेच हिचे डोळे.. तशीच क्युटशी स्माईल :)
आता तुम्ही म्हणाल किती गोड गोड लिहितेय मी आज, आता कुठे दिसत असं ही, कुणाला वेळ आहे असं काही बघण्यात किव्हा करण्यात ? प्राक्टीकल असावा माणसाने ! पण ह्यीच practicality करताना, जगताना आपण असं स्वस्थ मनापासून फार क्वचितच हसतो.. सतत चिंता, राग, गडबड, वेळ ह्यानेच व्यापले गेलो आहोत आपण.. खिडकीबाहेरच काय कॉम्पुटर च्या विंडो बाहेरच डोकवायला वेळ नसतो आपल्याकडे.. वेळच मिळत नाही असं वेळेला न विचारून सर्रास डीक्लेर करतो आपण... ह्या वाक्ल्याला खूप कॅजुअल्ली बोलतो आपण.. माग अशातून अबोला, दुर्लक्ष, कंटाळ आणि शेवटी गर्वाचा जन्म होतो..
हळू हळू संवाद कमी होतो , नंतर बंदच होतो आणि पुन्हा initiate करायला कोणच तयार होत नाही..माग मनमुराद साखोलीच बोलणं.. साखोलीच काय नुसता त्या व्यक्तीशी बोलणं इतिहास जमा होतं..एक वेळ तारे जमीन पर येतील पण हे सारे जमीन पर नाही अवतरणार...
- अपूर्वा
(छायाचित्र सौजन्य - आकाश दापले)
बालपण देगा देवा, मुंगी साखरेचा रवा, मुलं ही देवाघरची फुलं असं वाटतंय न ह्या चिमुकलीकडे पाहून ! गोड, गोंडस वाटतंय न ! काही क्षणांसाठी आपणच लहान झाल्यासारखं वाटतंय ! काय ही डोळ्यातली निरागसता, काहीतरी बनण्याचं स्वप्न... खूप बोलतात हे डोळे... मला वाटतं आपल्या बहुतेकांची शाळेत अशीच पोझ असावी.. कधी आपली नजर खिडकीतून बाहेर आकाशात विहरणाऱ्या पक्ष्याकडे असायची तर कधी तोच पक्षी कोणत्यातरी झाडाच्या कुठल्यातरी फांदीवर जाऊन बसेल ह्यावर तर कधी आपण आपल्याच विश्वात रमून बसलेले असायचो. तसेच हिचे डोळे.. तशीच क्युटशी स्माईल :)आता तुम्ही म्हणाल किती गोड गोड लिहितेय मी आज, आता कुठे दिसत असं ही, कुणाला वेळ आहे असं काही बघण्यात किव्हा करण्यात ? प्राक्टीकल असावा माणसाने ! पण ह्यीच practicality करताना, जगताना आपण असं स्वस्थ मनापासून फार क्वचितच हसतो.. सतत चिंता, राग, गडबड, वेळ ह्यानेच व्यापले गेलो आहोत आपण.. खिडकीबाहेरच काय कॉम्पुटर च्या विंडो बाहेरच डोकवायला वेळ नसतो आपल्याकडे.. वेळच मिळत नाही असं वेळेला न विचारून सर्रास डीक्लेर करतो आपण... ह्या वाक्ल्याला खूप कॅजुअल्ली बोलतो आपण.. माग अशातून अबोला, दुर्लक्ष, कंटाळ आणि शेवटी गर्वाचा जन्म होतो..
हळू हळू संवाद कमी होतो , नंतर बंदच होतो आणि पुन्हा initiate करायला कोणच तयार होत नाही..माग मनमुराद साखोलीच बोलणं.. साखोलीच काय नुसता त्या व्यक्तीशी बोलणं इतिहास जमा होतं..एक वेळ तारे जमीन पर येतील पण हे सारे जमीन पर नाही अवतरणार...
- अपूर्वा
(छायाचित्र सौजन्य - आकाश दापले)
No comments:
Post a Comment