ट्रेन निघाली

                                                                           ट्रेन निघाली

               रोज गोरेगाव ते दादर अशा सध्या ट्रेनच्या प्रवासात नवलाई वाटते ती आमच्या लेडीज डब्ब्यात नेहमी होत राहणाऱ्या व कधीही न थांबणाऱ्या गप्पांची... गाडी भरत जाते तशाच गप्पा ही रंगतात आणि इतक्या रंगतात कि स्टेशन आलं तरी बाय म्हणवत नाही आणि ब्रिज वर चढताना ही त्या गप्पा सुरूच असतात...

            ट्रेन येण्याआधी गप्पा, ट्रेनमध्ये चढल्यावर गप्पा, उतरतानाही बडबड आणि कधी कधी उतरल्यावरही बडबड सुरूच असते.. कोण सुखाची बातमी देत तर कोण दुःखाची वार्ता... गप्पांचा स्वर-ताल काळानुसार, वयानुसार वरखाली होतो पण ओघ मात्र तोच राहतो... म्हणजे बघा न दोन विवाहित बायका आपल्या सासूबद्दल ज्या तन्मयतेने बोलतात तितक्याच आत्मीयतेने दोन वृद्ध महिला आपल्या सुनांबद्दल एकमेकांना  सांगतात.. तर दोन मैत्रीणीचं गोस्सीप सुरु असतं किव्हा फोनवरील गप्पा सुरु असतात … तर काही गप्प असून दुसर्यांच्या गप्पांचा कानोसा घेतात आणि निमित्त मात्र candycrush  च असतं.

                           ही गप्पांची उस्फूर्त लोकल पुढे सरसावते तसा बोलण्याला वेग येतो. कधी कधी सुरेल मैफिलही जमते. गाडीचा वेग वाढतो तसा गप्पांचा वेग वाढतो आणि ट्रेनचा वेग मंदावला किव्हा मधेच थांबली जरी तरी बोलण्याला थांब नसतो...म्हणजे भौतिक शास्त्राच्या सिद्धान्तासारखा “intensity of talk remains same irrespective of the speed of the train” :p  

             ही गप्पांची विरंगुळ्याची लोकल पुढे धावते ...गप्पा, बडबड, कटकट काहीही म्हणा बोलण्याने ती लोकल कशी जिवंत वाटते. नवीन नाती जोडली जातात, मग एक ग्रुप ही बनतो आणि हळू हळू ह्याची सवय होऊन ही  माणसा आपल्या जवळची होऊन बसतात. आपल्यातल्या काही लोकांना ही बडबड, ह्या गोष्टींची  कटकट वाटत असेल पण कुणास ठाऊक त्यांना त्याचं बोलण शेअर करण्यास कोण नसेल ही ! असूनही नसेल ! मग जाणवतं की लोकल सोबतही बोलण चालू असावा...forever ..stay connected  :)

                                                                    - अपूर्वा